شمارهٔ ۷۹۲ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر که از سعدی است، به بیان احساسات عمیق عاشقانه و درد فراق می‌پردازد. شاعر از محنت‌های جدایی و رنج دوری از معشوق می‌گوید و آن را شدیدتر از هر رنج دیگری می‌داند. او به تشنگی خود از عشق و لب معشوق اشاره می‌کند و می‌پرسد چه اهمیتی دارد که قطره‌ای آب نچکد. شاعر همچنین از غم و اندوه چشم خود سخن می‌گوید و می‌نویسد که عشق او به اندازه‌ای عمیق است که حتی اگر سرش هم به خطر بیفتد، از آن دست برنمی‌دارد. او لذت واقعی را در عشق و لب شیرین محبوب می‌جوید و به بی‌ارزشی مواد مادی مانند زر و سیم اشاره می‌کند. در نهایت، او به حسودانی که به او عیب می‌گیرند، بی‌توجهی می‌کند و می‌گوید که سخن بی‌هنر اهمیتی ندارد. کل شعر نگاه عمیق و ملتهب عاشقانه‌ای را به مظاهر عشق و مشکلات جدایی نشان می‌دهد.