شمارهٔ ۸۱ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به عشق و شیدایی خود نسبت به معشوقش می‌پردازد. او آرزو دارد شبانه بر پای معشوقی که صاحب لب یاقوتی است بوسه بزند و روزها و شب‌ها را در کنار او سپری کند. شاعر احساس می‌کند که به خاطر شوق لب معشوقش ادب را کنار گذاشته و گستاخ شده است. او حتی در حالتی از بیماری عشق، نام معشوقش را به طور ناخواسته می‌برد. او از زندگی‌اش ابراز ندامت می‌کند که به خاطر عشق معشوق برایش هدر رفته و در برابر زیبایی او دچار حیرت شده است. شاعر در انتها بر این باور است که هر انسانی به اندازه بخت خود مقداری از نعمت‌ها را به دست می‌آورد و او نیز در جستجوی آب بقایی است که او را در این طلب یاری کند. او همچنین به حرف‌های دیگران درباره عشق مجنون و معشوقش اشاره می‌کند و از شنیدن نام او لذت می‌برد.