شمارهٔ ۸۱۷ اهلی شیرازی
اهلی شیرازی / غزلیات / وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)
بچه مهر و چه وفا با تو نشینم دگر
تا به امروز چه دیدیم که بینیم دگر
تو جفا کار شدی ما ز وفا سیر شدیم
تو چنان گشتی و ما نیز چنینیم دگر
جای ما نیست بکوی تو گذشتیم از آن
گر بود خلد برین هم که براینیم دگر
دست کوتاهی از اینگونه که ما رندان راست
جز گل حسرت ازین باغ چه چینیم دگر
صید پابسته شدن تا کی و خواری تا چند؟
خیز اهلی که بیک جا ننشینیم دگر
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به توصیف زیبایی و جذابیت معشوق می‌پردازد. شاعر با استفاده از استعاره‌ها و تشبیه‌ها، زیبایی چهره و ویژگی‌های خاص معشوق را ستایش می‌کند. او به مقایسه گلی بودن روی معشوق و لطافت خط او با عناصر طبیعی می‌پردازد. همچنین به تاثیر عواطف و احساسات ناشی از عشق بر دل و حال خود اشاره می‌کند و بیان می‌کند که حتی در میان خطرات، زیبایی معشوق او را به خود جذب می‌کند. در نهایت، شاعر از نگاه معشوق به عنوان جذاب‌ترین و پرخطرترین ویژگی یاد می‌کند.