شمارهٔ ۸۲ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از بیداری و آگاهی خود از عشق و درد ناشی از آن صحبت می‌کند. او به خواب رفته‌ای اشاره می‌کند که هیچکس مانند او آن را تجربه نکرده است. از سویی، شب، سگ عاشق را به سوی او می‌فرستد که احتمالا به عشق و دردش پی برده است. شاعر از فقدان صبر و آرامش می‌گوید و نشان می‌دهد که این درد به شدت او را رنج می‌دهد. او گریان است و عشقش را آنچنان عمیق توصیف می‌کند که حتی آب نیز نمی‌تواند چهره‌اش را از این درد رهایش کند. شاعر از زاهد می‌خواهد که سختی‌های عاشق را نبیند و تأکید می‌کند که عشق حقیقی در قیامت باز خواهد گشت. در نهایت، او دعا می‌کند که محبتی در دل دیگران افزون شود تا آرزوهایش مستجاب گردد.