شمارهٔ ۸۲۴ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر غزلی از شاعر معروف، به توصیف احساسات عاشقانه و longing می‌پردازد. شاعر از سنبل (گل خوشبو) می‌خواهد تا بر روی گل و سرو حاضر شود و دل‌باخته‌اش را از عدم به وجود آورد. او از صبح خواهان آشتی و امید است و درخواست می‌کند که در زندگی‌اش، شادمانی و خوشی به وجود بیاید. شاعر همچنین آرزو می‌کند که یک بار برای همیشه لب کسی را ببوسد و از غم رها شود. او در این شعر به یار وفادار و جفا پیشه خود اشاره می‌کند و از او تقاضا دارد تا یادش کند و دلش به خاطر هجران او نگیرد. به طور کلی، شعر پر از حسرت و آرزو برای وصال و عشق پاک است.