شمارهٔ ۸۲۷ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به تمجید و ستایش محبوب می‌پردازد و احساسات شاعر را نسبت به معشوقش بیان می‌کند. او می‌گوید که حسن محبوبش به شدت شورانگیز و درخشان است و عشق او موجب شده که عمرش گویای بهار شود. شاعر از درد و رنج ناشی از دوری معشوق رنج می‌برد و می‌گوید که این درد او را به هفت دوزخ شبیه می‌کند. او همچنین به عطر و بوی دلپذیر محبوبش اشاره می‌کند که آن را از گل به مراتب خوشبوتر می‌داند. در نهایت، به تصوراتش از جهنم ناشی از جدایی اشاره می‌کند و خاک آن را به خاطر یاد معشوق، خوشبو و معطر می‌داند.