شمارهٔ ۸۳۹ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان شدت عشق و نبودن معشوق می‌پردازد. شاعر می‌گوید که روزهایش بدون معشوق از شب غم‌انگیزتر است و طول شب‌ها از روز قیامت هم بیشتر به نظر می‌رسد. او به زیبایی و بزرگی محبوبش اشاره می‌کند و می‌گوید که قد او از همه درختان عالم هم سرفرازتر است. شاعر از درد عشق شکایت می‌کند و می‌گوید هیچ عقل و چاره‌ای نمی‌تواند او را نجات دهد. همچنین، او از ساقی می‌خواهد که باده بیاورد زیرا معشوقش در مستی از فرشتگان هم دلنوازتر است. شاعر در نهایت اشاره می‌کند که او از همه چیز بی‌نیاز است، حتی از زیبایی و طلا، و می‌گوید که غم عشقش از آتش دوزخ هم بیشتر است.