شمارهٔ ۸۵۳ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به محبوب خود می‌گوید که هرگز نمی‌تواند لب به شوق وصالش بگشاید، زیرا او هرگز به آغوش معشوق نمی‌رسد. او از چشمان خود ناامید است و نمی‌تواند تصوری از ارتباطی نزدیک با محبوب داشته باشد. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که مشکلات و غم‌های او تنها حاصل نرسیدن به معشوق است و از یادآوری خوبی‌های او نیز احساس غرور دارد. در نهایت، شاعر آرزو می‌کند که دل عاشقان از زیبایی‌های معشوق شاد باشد و دل خودش هرگز دچار غم نشود.