شمارهٔ ۸۶۴ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از حال و روز خود می‌گوید و از کسی که از او می‌پرسد، می‌خواهد که درباره احساسات و وضعیت روحی او سوال نکند. او اشاره می‌کند که عشق همیشه درد و رنجی شبیه به خون ریزش گل سرخ دارد و حالش را نمی‌توان با توضیحات بیان کرد. شاعر به سیمای معشوقش اشاره کرده و می‌گوید که نباید از زیبایی‌های ظاهری او بپرسند. او خود را در حال جدایی و هجران توصیف می‌کند و از درمانگری می‌خواهد که به درد او نیندیشد. در نهایت، او اظهار می‌کند که امیدش به معشوق غیرممکن است و از این رو، عشقش را نوعی جنون می‌داند.