شمارهٔ ۹۰۲ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به احساسات عمیق و عشق خود اشاره می‌کند. او خود را به جای کوهکنی تصور می‌کند که نتوانسته از عشق شیرین خود فاصله بگیرد و به همین دلیل، به پای خود آسیب زده است. شاعر در حسرت این است که ای کاش می‌توانست کوه را با آهی بلند جابه‌جا کند. او به معشوقش اشاره می‌کند و می‌گوید که اگر چه در آتش عشق می‌سوزد، اما هیچ احساسی از خود نخواهد داشت و فقط به یاد او خواهد بود. او از خجالت و ناراحتی ناشی از دوری معشوقش صحبت می‌کند و تشبیهاتی از سوز و سردی عاشقانه را بیان می‌کند، مختصری از حال و هوای عاشقانه و درد جدایی را به تصویر می‌کشد.