شمارهٔ ۹۰۷ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات به عشق و عاشقی اشاره دارد. او می‌گوید که هر کسی که به او نزدیک شود، مانند سایه او پی‌اش می‌رود و هر جا که برود، او نیز به دنبالش می‌افتد. اگر هم کسی بخواهد او را از کوی معشوق دور کند، او باز هم به دنبالش می‌رود. او برای رسیدن به معشوق دعا می‌کند و حتی اگر در دل شب از دوری او بمیرد، به خاطر عشقش به دیوار خانه‌اش تکیه می‌دهد. در نهایت حتی با اینکه می‌داند در عشق دچار مشکلات و دردسر خواهد شد، باز هم برای زلف معشوقش به دام می‌افتد. این ابیات بیانگر شدت عشق و وابستگی شاعر به معشوقش است.