شمارهٔ ۹۰۴ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به شدت عاشق و دلباخته معشوق خود است و از حسرت و دردی که از دوری او می‌کشد سخن می‌گوید. او از اجل می‌خواهد تا مهلت بیشتری به او بدهد تا بتواند دامن معشوقش را ببوسد. همچنین، شاعر بیان می‌کند که اگر به دست معشوق کشته شود، شکایت از او بی‌نتیجه است و تنها عشق در این میان باقی می‌ماند. او به شدت تحت تأثیر زیبایی و شیرینی لب معشوق خود است و تصور می‌کند که در صورت نداشتن هوس و اشتیاق به آن لب‌ها، هیچ‌گاه این درد را نمی‌کشید. در پایان، او به مرگ و رنجی که از عشق می‌کشد اشاره می‌کند و به تصویر لاله‌ای که از خاک می‌روید، اشاره دارد که نشان از پایداری عشق و زیبایی حتی در سختی‌ها دارد.