شمارهٔ ۹۰۹ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از درد و غم ناشی از جدایی و فقدان صحبت می‌کند. او شیشه‌ای را به تصویر می‌کشد که پر از غم است و می‌خواهد این غم را با اشکهایش تخلیه کند. سپس به سوزش پروانه اشاره می‌کند که از نزدیکی شمع است؛ او خود از دوری معشوقش می‌سوزد. شاعر همچنین به خطی اشاره می‌کند که بر دلش نشسته و این داغ همواره با اوست. با وجود شادی‌های گاه به گاه، او نمی‌تواند شادی دو جهان را با غم مستمرش برابر بداند. در نهایت، او می‌گوید که هرچند انسان‌ها از دنیا دل می‌برند، اما فقط بوی دلخواه از آب و گل خود می‌شنوند.