شمارهٔ ۹۱۱ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از معشوق می‌خواهد که زلفش را به تاب نیاورد و برایش مشکلاتی ایجاد نکند. او از طبیب (معشوق) درخواست دارد که بخاطر او بیمار را فراموش نکند. شاعر به معشوق می‌گوید که گرد و غبار او به پایش نمی‌رسد و از او می‌خواهد که از دامنش دور نکند. او همچنین از معشوق می‌خواهد که به زیبایی‌های خود نگاه کند و در مورد دلش از او می‌خواهد که در مشکلات به او توجه کند و از نیازش غافل نشود. در نهایت، شاعر به آتش عواطف و آه دلش اشاره می‌کند که او را می‌سوزاند.