نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۹۱۷ اهلی شیرازی

اهلی شیرازی / غزلیات / وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)

چون در کعبه به تقلید گرفتار مباش

پشت بر کعبه مکن پشت بدیوار مباش

دل میازار که مرغان حرم میگویند

تا درین مرحله یی در پی آزار مباش

شکر از خنده شیرین بحریفان مچشان

نمک ریش اسیران دل افکار مباش

خارخارم مده از سنگ به بیگانه زدن

خار دلها مشو و نخل رطب بار مباش

اهلی خاک نشین را تو چه دانی چه کس است

معتقد گر نشوی در پی انکار مباش

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به ترویج زندگی آزاد و بدون قید و بند اشاره دارد. شاعر دعوت می‌کند که افرادی که به دنبال آرامش و خوشی هستند، همراه با رندان (شخصیت‌های آزاد و بی‌پروا) زندگی کنند و از جاذبه‌های دنیای مادی دور شده و به عشق و مهمانی بپردازند. او بر اهمیت عشق تاکید می‌کند و می‌گوید که با عشق واقعی می‌توان به سلطنت بر دو جهان دست یافت. شاعر همچنین به زیبایی و جذابیت معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که فقط افرادی که شایسته هستند می‌توانند او را ببینند. در نهایت، اشاره‌ای به شور و حال جوانان و پختگی سالخوردگان می‌شود که باید در چنین حالتی زندگی کنند.