شمارهٔ ۹۱۸ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر احساسات عمیق شاعر را بیان می‌کند که دچار غم و اندوه است. شاعر از تن خودش که مایه درد و رنج است، می‌گوید و از زیبایی آینه و شمع به عنوان نماد روشنی در دلش یاد می‌کند. او به همنشینی با عناصر طبیعت و عشق نیز اشاره می‌کند و می‌خواهد دلش به کعبه‌ای تبدیل شود که در آن عشق و امید وجود داشته باشد. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که هر کسی که در زندگی با محبت و تواضع برخورد کند، به سرنوشت خود دچار می‌شود و آرزوهایی که از وصال محبوبش دارد، همچنین تأکید می‌کند که از عشق به کسی که پاسخگو نیست و از او امیدی ندارید، دوری کنید.