شمارهٔ ۹۲۷ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره عشق و داغی است که این احساس به همراه دارد. شاعر به زیبایی‌های عشق و قدرت آن اشاره می‌کند و می‌گوید تا زمانی که عشق و زیبایی وجود دارد، چراغ عشق خاموش نخواهد شد. او از عشق به عنوان یک گل آتشین یاد می‌کند که تنها از باغ عشق می‌روید. همچنین، شاعر به توبه و اندیشه‌های اشتباه اشاره دارد و بیان می‌کند که ما نباید به خوشی و آرامش دیگران توجه کنیم، زیرا عشق خود یک منبع بی‌پایان شادی است. در نهایت، شاعر با اشاره به اینکه آتش عشق پاک و الهی است، می‌گوید که آتش دوزخ تنها بر دل‌هایی که از عشق سوخته‌اند، حرام است.