شمارهٔ ۹۳۵ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر از شاعر فارسی‌زبان، حال و احوال عاشق را بیان می‌کند که در پی عشق و غم خود می‌باشد. شاعر توصیف می‌کند که با هر بار درد و رنجی که از عشق می‌کشد، گویی خون از دلش می‌رود و با ورود معشوق به زندگی‌اش، همه غم‌ها فراموش می‌شود. او همچنین بیان می‌کند که حتی اگر معشوق بخندد و شاد باشد، او در دلش داغ و غم‌های عمیق‌تری را با خود دارد. در نهایت، شاعر از درد و عشقی که افسون‌وار است، سخن می‌گوید و می‌پرسد که چگونه می‌توان این درد را از دل زدود.