شمارهٔ ۹۴۵ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از عشق و گناهکار بودن خود می‌گوید و تأکید می‌کند که تا زمانی که به معشوق نرسد، از گناهان گذشته‌اش رهایی نخواهد یافت. او در وصف عشقش بیان می‌کند که زندگی‌اش تنها به تماشای معشوق گذشته و هنوز فرصت دیدن او را پیدا نکرده است. همچنین به بی‌فایده بودن لذت‌های دنیوی بدون حضور معشوق اشاره می‌کند و خود را مانند درختی می‌داند که در کوی معشوق سرکوب شده است. شاعر اعلام می‌کند که هرگز از عشق و آرزوهایش دست نخواهد کشید و حتی اگر از وضعیت خود فکر کند، باز هم رو به سوی معشوق دارد.