شمارهٔ ۹۷۴ اهلی شیرازی
اهلی شیرازی / غزلیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)
من سوخته خال و خط سیمبرانم
پروانه شمع رخ زیبا پسرانم
شرح غم پنهان چه دهم زانکه چو لاله
پیداست که از وادی خونین جگرانم
دارم نظر پاک اگر هیچ ندارم
غافل مشو از من که ز صاحب نظرانم
این سلطنت و ملک مرا بس که همه عمر
در گوشه میخانه بمستی گذرانم
اهلی اگر آنمه دگران را کشد از ناز
خود را بکشم من که نه کم از دگرانم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به احساسات عمیق خود از دوری معشوق و تبعید به دل‌تنگی‌ها اشاره می‌کند. او از تلاش برای برقراری ارتباط با معشوق و از دست دادن امید به وصال صحبت می‌کند. شاعر تمثیل‌هایی را به کار می‌برد که نشان از درد و رنج ناشی از فراق دارد، مانند دل شکسته و اشک‌های ریزان. در نهایت، او به عشق خود و زحمتی که برای رسیدن به آن کشیده، تأکید می‌کند و به جنون عشق و حسن معشوق می‌پردازد. شعر به نوعی دعوت به پذیرش عشق و زیبایی‌های آن حتی در میان رنج‌هاست.