شمارهٔ ۹۸۰ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره عشق و وابستگی عمیق به معشوق نوشته شده است. شاعر بیان می‌کند که ارزش و گنجی که در دل دارد، امکان ندارد در هیچ کجای جهان پیدا شود و به همین خاطر از دو جهان بی‌نیاز است. او خود را مانند ذره‌ای می‌بیند که در تلاش برای نزدیکی به خورشید (معشوق) است، هرچند که احساس می‌کند از نظر مقام و مرتبه پایین است. شاعر به درد دلش اشاره می‌کند و می‌گوید که دوستان او مشکلاتش را از لعل (محبوب) می‌جویند، اما او تنها این درد را به خدا می‌سپارد. او ضمن اشاره به زیبایی‌ها و معشوقی که او را می‌آزارد، می‌گوید که عاشق زار است و نمی‌تواند این احساس را پنهان کند. در نهایت، شاعر از ناخوشی و غم در دلش صحبت می‌کند و از اینکه چه زمان باید دعا کند و از حقایق زندگی در کنار زیبایی‌ها می‌گوید، حتی اگر از دیگران دور باشد.