شمارهٔ ۹۹ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان احساسات شاعر در مورد عشق و درد ناشی از ظلم و بی‌عدالتی می‌پردازد. شاعر اشاره می‌کند که در دوران او کسی آسوده خاطر نیست و حتی سنگ سیاه نیز از آتش اندوه خالی نیست. او به خاک قدم محبوبش ارج می‌نهد و می‌گوید که هر کس چنین محبوبی داشته باشد، به عرش هم می‌رسد. شاعر از محبوبش می‌خواهد که دل او را نازک نکند و اذیتش نکند، زیرا عشق او به محبوب بیشتر از رنجی است که از او می‌کشد. او همچنین به زیبایی و نامهربانی دنیا اشاره می‌کند و از این که در باغ دنیا بوی محبت نیست، افسوس می‌خورد. در نهایت، او از کسانی که در دوستی به تفاخر می‌پردازند، انتقاد می‌کند و می‌گوید این نوع از خودستا‌ئی و لاف زدن، واقعیت ندارد.