شمارهٔ ۹۹۱ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به نوعی ابراز عشق و اشتیاق عمیق شاعر به محبوبش است. شاعر آرزو دارد که محبوب بازگردد و او بتواند در مقابل قدم‌هایش تعظیم کند و خاک پای او را ببوسد. او در هر جایی که محبوب قدم می‌گذارد، با اشک و اندوه به آنجا می‌رود و جای محبوبش را بوسه می‌زند. شاعر در حسرت زیبایی و ویژگی‌های محبوبش از قبیل قامت و چهره‌اش سخن می‌گوید و همچنین به عشق و سرگردانی‌اش اشاره می‌کند. او از ناامیدی‌اش نسبت به رسیدن به محبوب می‌گوید و می‌خواهد که محبوب به خوابش بیاید تا او بتواند زیبایی‌های او را در خواب ببیند و اگر ممکن باشد، آنها را بوسه زند. در انتها، شاعر درویشی عاشق و فقیر معرفی می‌شود که تنها آرزویش بوسیدن دستی است که محبوب می‌خواهد به او بدهد.