شمارهٔ ۹۹۸ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از آتش عشق و انتظار سخن می‌گوید. او خود را در حال سوختن چون شمع می‌بیند و آرزو دارد که محبوبش او را به دور خود بگرداند، مانند پروانه‌ای که دور شمع می‌چرخد. شاعر به خشکی لبان محبوب و چشمان پر از اشک او اشاره می‌کند و از عشقش فدای آن زیبایی‌ها می‌شود. او همچنین به لطافت دل محبوب اشاره می‌کند و می‌گوید که اگر او از او دل بکند، او جانش را فدای او خواهد کرد. در نهایت، شاعر از محبوب می‌خواهد که با او حرفی بزند تا احساس زنده‌بودن کند.