شمارهٔ ۱۶ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره نابرابری‌های اجتماعی و سرنوشت انسان‌هاست. شاعر بیان می‌کند که همه انسان‌ها، چه نیکوکار چه پادشاه و چه گدا، در نهایت بندگان روزگار هستند و هیچ‌کس بیگانه نیست. برخی به اندازه‌ای از نعمت برخوردارند که زندگی‌های راحتی دارند، در حالی که عده‌ای برای تأمین لقمه‌ای نان رنج می‌کشند. شاعر در نهایت تأکید می‌کند که این مسایل ناشی از عدل و قسمت است و نمی‌داند افراط و تفریط به چه معناست.