شمارهٔ ۱۳۷ اثیر اخسیکتی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از عمق عشق و درد جدایی خود سخن می‌گوید. او اشاره می‌کند که عشق معشوق در خون و جانش است و تیر غم ناشی از این عشق کمان او را نشانه گرفته است. شاعر به دوستی اشاره می‌کند که او را رها کرده و به دشمنانش پیوسته است. زیبایی معشوقش تنها خیال اوست و او از این خاطر دچار غم و اندوه شده است. همچنین، او در تأثیر از جدایی، از تن ناتوان و چشمی گریان سخن می‌گوید که بجز ناله هیچ صدایی نمی‌شنود. در پایان، شاعر به انتقاد از کسانی می‌پردازد که از زیبایی معشوقش ستایش می‌کنند، در حالی که او در عذاب جدایی به سر می‌برد.