غزلیات — دیوان اشعار اثیر اخسیکتی

Name: غزلیات — دیوان اشعار اثیر اخسیکتی
Author: اثیر اخسیکتی

اثیر اخسیکتی / دیوان اشعار

فهرست شعرها

شمارهٔ ۲ — زهی فرماندهِ مطلق جهان را
شمارهٔ ۱ — چه خرمی‌ست که امروز نیست زنگان را
شمارهٔ ۳ — ز میان ببرد ناگه، دل من بتی شکرلب
شمارهٔ ۶ — گرچه سوگندان خوری، که‌اکنون نکوتر دارمت
شمارهٔ ۴ — مدامم ده، که ایامم مدام است
شمارهٔ ۸ — شکر ز لعل تو دَر لولوی خوشاب شکست
شمارهٔ ۹ — بی روی تو، روی خرمی نیست
شمارهٔ ۱۰ — در عشق تو یک کار مرا ساز و نسق نیست
شمارهٔ ۵ — صبحدمان، از می گل بوی مست
شمارهٔ ۷ — مشرقِ مَه دور گریبان اوست
شمارهٔ ۱۶ — بازار تو را کرانه‌ای نیست
شمارهٔ ۱۷ — کس به عشق تو دستیارم نیست
شمارهٔ ۱۳ — یا رب آن ماه تمام، آن من است
شمارهٔ ۱۴ — این زبان کاندرین دهان من است
شمارهٔ ۱۵ — ای اختری، که شاه کواکب غلام توست
شمارهٔ ۱۲ — مه رخم، سرو قامت افتاده ست
شمارهٔ ۱۸ — طبیب درد بی‌درمان کدام است؟
شمارهٔ ۱۱ — چون مرا دولت وصل تو، شبی روزی نیست
شمارهٔ ۲۲ — با دل بد عهد تو گل به سر دامن است
شمارهٔ ۲۳ — آن چشم مست بین که خرد در خمار اوست
شمارهٔ ۲۴ — ازفلک آن ماه کون آمده است
شمارهٔ ۲۰ — خیزید و می آرید که هنگام بهار است
شمارهٔ ۲۵ — کار ستمت به جان رسیده‌است
شمارهٔ ۱۹ — رخسار آن نگارین یارب چه شاهداست
شمارهٔ ۲۶ — یارب آن روی است با آن زیب و کشّی یا مه است
شمارهٔ ۲۱ — یا رب آن روح ممثل چه خوش است
شمارهٔ ۲۹ — هنگامه ی خورشید ز رخسار تو بشکست
شمارهٔ ۳۴ — تدبیر دل مرا نمی‌خواهد
شمارهٔ ۳۰ — هیچ، دردی به تو ای مایه درمان مرساد
شمارهٔ ۳۳ — من خاکِ چنان بادم کو زلفِ تو جنباند
شمارهٔ ۲۷ — یک امروزت سر من چاکرت هست
شمارهٔ ۲۸ — محرم عشق را حکایت نیست
شمارهٔ ۳۲ — چو لب افق بخندید و دم صبا بر آمد
شمارهٔ ۳۱ — یاد میدار که از مات نمی آید یاد
شمارهٔ ۳۶ — هرکه در دامن تو آویزد
شمارهٔ ۳۷ — بی غم عشق تو دل بکار نیاید
شمارهٔ ۳۸ — دوستی یکدل و دمساز نماند
شمارهٔ ۳۹ — خوی تو باجور روزگار بسازد
شمارهٔ ۴۰ — خیمه در کوی یار خواهم زد
شمارهٔ ۴۱ — همچو بالای تو سروی به چمن می‌نرسد
شمارهٔ ۴۲ — دل به عشق تو جانسپاری کرد
شمارهٔ ۳۵ — هرکه دل بر سرو بالائی نهد
شمارهٔ ۴۸ — روی تو، ممالک جهان ارزد
شمارهٔ ۴۷ — آنرا که چنان سلسله ها بافته باشد
شمارهٔ ۴۳ — وقت بیاید که دور غم به سر آید
شمارهٔ ۴۹ — چه بود ماه که با روی تو از کوه بر آید
شمارهٔ ۴۵ — رخ او دیده را بصر بخشد
شمارهٔ ۴۶ — نه صفای تو در بصر گنجد
شمارهٔ ۴۴ — روزی که جفاهای تو بر یاد من آید
شمارهٔ ۵۰ — گر نقاب از دورخ براندازد
شمارهٔ ۵۴ — جهان پیر باز از دست نیسان خرقه می‌پوشد
شمارهٔ ۵۷ — شام از طرب رخت سحر گردد
شمارهٔ ۵۵ — با سرو قدت چمن بسوزد
شمارهٔ ۵۸ — لعل تو به نکته دُر چکاند
شمارهٔ ۵۱ — نام تو، بهر زبان در افتاد
شمارهٔ ۵۶ — دهان تنگ آن دلبر نشان طبع من دارد
شمارهٔ ۵۳ — از تو هر آنچه بر من درویش می‌رود
شمارهٔ ۵۲ — حسن رویش دیده پرخون می‌کند
شمارهٔ ۶۳ — دل ز دست غمت به جان نجهد
شمارهٔ ۶۴ — باز مرا عشق کهن تازه شد
شمارهٔ ۵۹ — یار دست جور در جان می‌کند
شمارهٔ ۶۰ — جان نقش رخ تو بر بصر دارد
شمارهٔ ۶۵ — هر محتشمی پایه‌ی عشق تو ندارد
شمارهٔ ۶۶ — تن بی‌غم تو جان نمی‌خواهد
شمارهٔ ۶۱ — وصلش مرا قرین سعادت نمی‌کند
شمارهٔ ۶۲ — از عشق تو بوی خون همی‌آید
شمارهٔ ۷۰ — وصل شک نیست که در می‌باید
شمارهٔ ۷۱ — بهار امسال خوشتر می‌نماید
شمارهٔ ۷۳ — یک‌ دمت خود غم دلم دارد
شمارهٔ ۶۹ — دست اَر همه بتان به جمال و وفا برند
شمارهٔ ۶۷ — از لب یار شکر می‌باید
شمارهٔ ۷۲ — هر آنکس را که دلداری چو آن سرو سهی باشد
شمارهٔ ۷۴ — تهمت اشکم چو پیدا می‌شود
شمارهٔ ۶۸ — که را هجرت به پرسش کمتر آید؟
شمارهٔ ۸۰ — جهان، جان فشاند چو روی تو بیند
شمارهٔ ۷۹ — دردی‌ست دردِ یار که درمان نمی‌برد
شمارهٔ ۸۱ — باز دل در عشق رایی می‌زند
شمارهٔ ۸۲ — با آنکه به هشیاری همتات نمی‌افتد
شمارهٔ ۷۷ — آتش عشق تو چون زبانه برآرد
شمارهٔ ۷۵ — مرغی یگانه بودم یاری به دستم آمد
شمارهٔ ۷۸ — دل بر امید وصل تو جان را همی‌زند
شمارهٔ ۷۶ — یار ستم‌پیشه باز، دست جفا می‌برد
شمارهٔ ۸۵ — با که گویم راز چون همدم نماند
شمارهٔ ۸۸ — امید وصل غم روز هجر چون شب شمع
شمارهٔ ۸۶ — پسته خندان تو شکر فشاند
شمارهٔ ۸۷ — مشتری غاشیه‌ی مهر تو بر دوش کشد
شمارهٔ ۸۹ — جور تو گر عنان بجنباند
شمارهٔ ۸۴ — پایه‌ی حسن تو آفتاب ندارد
شمارهٔ ۹۰ — مرا بر این نسزاید که از تو باشم دور
شمارهٔ ۸۳ — تو را اگر تو، توئی عالمی شکار بود
شمارهٔ ۹۳ — دلا فتراک آن جان و جهان گیر
شمارهٔ ۹۴ — یک نظر در صورت آن روح روحانی نگر
شمارهٔ ۹۶ — ای ز تو بر هر دماغی صد هوس
شمارهٔ ۹۸ — گر ز کوی عاشقانی، تا عدم هم‌خانه باش
شمارهٔ ۹۵ — دلبری دارم که یارب زینهار
شمارهٔ ۹۲ — آن زلف مشوش بین در عنبر و بان منگر
شمارهٔ ۹۷ — مسلمانان فغان از دست چشم کافر مستش
شمارهٔ ۹۱ — تا تولای تو کردم شدم از خود بیزار
شمارهٔ ۱۰۴ — چند خورم خون خود از دست دل
شمارهٔ ۱۰۵ — چو من عادت چنین دارم که غم را شادی انگارم
شمارهٔ ۱۰۱ — ای عشق یکزمان زدل من نفورباش
شمارهٔ ۱۰۳ — در فراقت طاقت من گشت طاق
شمارهٔ ۹۹ — تو چه گوئی ار بپرسم ز لب شکرفشانش
شمارهٔ ۱۰۰ — در خون دل نشاندم روی ازفراق رویش
شمارهٔ ۱۰۶ — می‌بین که تا چه غایت از تو به درد و تابم
شمارهٔ ۱۰۲ — مهمان تو آمد دل در باغ رضا خوان‌ کش
شمارهٔ ۱۰۸ — از همه عالم خریدار توام
شمارهٔ ۱۰۷ — باز در دست چرخ بد سازم
شمارهٔ ۱۰۹ — پیمان شکنا بر سر پیمانت نمی‌بینم
شمارهٔ ۱۱۱ — دوش با دوست محاکات به جان می‌کردم
شمارهٔ ۱۱۴ — مه را وجود گفتن با روی او نیارم
شمارهٔ ۱۱۲ — دلبری دارم که جان می‌خواهد از من، چون کنم؟
شمارهٔ ۱۱۰ — درد هجران تو را داغ جگر ساخته‌ام
شمارهٔ ۱۱۳ — همه عارض تو بینم، چو نظر بر آب دارم
شمارهٔ ۱۱۸ — هرغم که دهد عشق تو من خار ندارم
شمارهٔ ۱۱۹ — یا رب این من، غریب کم‌خطرم
شمارهٔ ۱۲۱ — کو محرمی که قصه‌ی تو در میان نهم
شمارهٔ ۱۲۰ — از نو، رقمی بر دل درویش کشیدم
شمارهٔ ۱۱۵ — از دل گره غم تو بگشادم
شمارهٔ ۱۲۲ — بی‌شب زلف تو سیه‌روزم
شمارهٔ ۱۱۷ — بی تو با یک دل، غم دل مانده‌ام
شمارهٔ ۱۱۶ — دوش در عیش و عشرتی بودم
شمارهٔ ۱۲۸ — خیز تا دست طرب یک دم، به جام می‌زنیم
شمارهٔ ۱۲۹ — آنم که زین بر اسب تمنا نهاده‌ام
شمارهٔ ۱۲۳ — چون با غم تو قرار گیرم
شمارهٔ ۱۲۵ — با آنکه در میان دل آتش همی‌زنم
شمارهٔ ۱۲۷ — شبِ دوش، با دوست می خورده‌ام
شمارهٔ ۱۲۶ — کارم از عشق به جان است، چه تدبیر کنم؟
شمارهٔ ۱۲۴ — ره صد رهگذرت می‌دارم
شمارهٔ ۱۳۰ — در فراق تو سوخت این جگرم
شمارهٔ ۱۳۸ — ای سعی کرده عشق تو در خون و جان من
شمارهٔ ۱۳۱ — به حق آن، که جز از تو، کسی گزیده نی‌ام
شمارهٔ ۱۳۵ — ساقی من از خمار شبانه مشوشم
شمارهٔ ۱۳۷ — خه خه آن سوسن سیرابش بین
شمارهٔ ۱۳۳ — می‌روم از غم عشق تو چنان بی‌خبرم
شمارهٔ ۱۳۶ — پردردم و بمانده ز درمان خویشتن
شمارهٔ ۱۳۴ — وه که امروز به حال دگرم
شمارهٔ ۱۳۲ — به هر کژم که نهی نقش خویش می‌بینم
شمارهٔ ۱۴۲ — این چرخ دغاپیشه دست خوش خوی تو
شمارهٔ ۱۴۴ — ای در دل و جان سواری تو
شمارهٔ ۱۳۹ — ای برگشاده دست به بیداد عاشقان
شمارهٔ ۱۴۰ — ای جهان را، یادگار از طغرل و الب ارسلان
شمارهٔ ۱۴۱ — چیست، شرط عاشقان؟ با بینوائی ساختن
شمارهٔ ۱۴۶ — سیم اگر پیش سمن لافی زد از سیمای او
شمارهٔ ۱۴۳ — از رهی روی بگردان و برو
شمارهٔ ۱۴۵ — باز دل را تازه شد درد کهن با یار نو
شمارهٔ ۱۵۰ — ای همه شیران اسیر دام تو
شمارهٔ ۱۴۹ — ای مرهم هر سینه‌ی مجروح لب تو
شمارهٔ ۱۵۱ — ای شکار‌آویز دل فتراک تو
شمارهٔ ۱۵۴ — ای مرا چون جان گرامی جام جان‌پرور بخواه
شمارهٔ ۱۴۸ — ای شکرخای شده گوش از تو
شمارهٔ ۱۴۷ — داد دلم نمی‌دهد زلف ستم‌پرست تو
شمارهٔ ۱۵۳ — ما مانده‌ایم و جانی، در دست غم بمانده
شمارهٔ ۱۵۲ — گوهر دیده کرد‌ه‌ام، پیشکش جمال تو
شمارهٔ ۱۵۶ — توسن به سر عنان به من ده
شمارهٔ ۱۵۷ — گره مشک، بر سمن چه زنی؟
شمارهٔ ۱۵۸ — پسرا، هست روز آن که تو روی در وفا کنی
شمارهٔ ۱۵۹ — دگر بار ای دل سنگین فتادی!
شمارهٔ ۱۶۱ — والله که به بی‌باکی، ناموسِ جهان بردی
شمارهٔ ۱۶۰ — دیدی چگونه ما را، بگذاشتی و رفتی؟
شمارهٔ ۱۶۲ — دل ببری، تن بزنی، اینت بلائی که توئی
شمارهٔ ۱۵۵ — ای غمت در جان من آویخته
شمارهٔ ۱۶۸ — دیده‌ی مور است، یا دهان که تو داری؟
شمارهٔ ۱۶۹ — ای دل آخر تا کی این دیوانگی
شمارهٔ ۱۷۰ — کژ نهادی کُله، چه سرداری
شمارهٔ ۱۶۳ — ای پشیمان شده ز دلداری
شمارهٔ ۱۶۶ — جانم فدای توست، که جانان من توئی
شمارهٔ ۱۶۴ — من تنگدل و تو تنگ خوئی
شمارهٔ ۱۶۵ — ای عهد تو جمله نانمازی
شمارهٔ ۱۶۷ — تو که از دردِ سری آه کنی
شمارهٔ ۱۷۴ — ای به هلاک جان من، عشق تو را کفایتی
شمارهٔ ۱۷۳ — ای کزان چشمه جان بخش و دولب جان منی
شمارهٔ ۱۷۶ — دلا آن به که با جان در نبندی
شمارهٔ ۱۷۱ — زلف چون بر عذار می‌فکنی
شمارهٔ ۱۷۵ — بر گل چو مثال عنبر انگیزی
شمارهٔ ۱۷۸ — جانا، همه آیت نکوئی
شمارهٔ ۱۷۲ — در کار تو از دست بشد عهد جوانی
شمارهٔ ۱۷۷ — رخ تو فتنه جهان بودی
شمارهٔ ۱۸۰ — چون گشت رخ چمن دل آرای
شمارهٔ ۱۸۲ — مشک می رنگ، بر سمن چه زنی
شمارهٔ ۱۸۱ — گرد ماه از زلف عنبر می‌نهی
شمارهٔ ۱۸۳ — بدین جمال اگر تو را وفاستی
شمارهٔ ۱۸۶ — سوزی است مرا در دل دانی که چه سان سوزی
شمارهٔ ۱۷۹ — روز تو اقبال و فرخ نیستی
شمارهٔ ۱۸۴ — به تن بودم امروز چون ناتوانی
شمارهٔ ۱۸۵ — صبحدم آن روی چون نگار چه شوئی؟
شمارهٔ ۱۸۷ — بس کین دل زار ریش کردی
شمارهٔ ۱۸۸ — کره مشک بر سمن چه زنی
شمارهٔ ۱۹۰ — ای بنده‌ی لب تو، لب آبدار می
شمارهٔ ۱۹۱ — شبگیر و تنها می‌روی ای شمع دل‌ها تا کجا
شمارهٔ ۱۸۹ — ای قاعده‌ی بزرگواری
شمارهٔ ۱۹۲ — زهی چتر قمر طرف کلاهت
شمارهٔ ۱۹۳ — هرکه عشقت خرید جان بفروخت
شمارهٔ ۱۹۴ — نیم شبان دلبرک نیم مست
شمارهٔ ۱۹۷ — رو که میدان جهان میدان توست
شمارهٔ ۱۹۶ — جشن فرخنده نوروز جهان افروز است
شمارهٔ ۱۹۵ — بر آن کس که کمتر ز سگ باد پیشت