شمارهٔ ۱۸۱ اثیر اخسیکتی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از حالتی ناتوانی حرف می‌زند و به همراه رفیقش به بوستانی می‌رود. در اینجا زیبایی‌های طبیعی را توصیف می‌کند، از لاله‌ها و گلستان‌ها گرفته تا درختان که مانند عروسان زیبا به نظر می‌رسند. او زیبایی باغ را می‌بیند و به این نتیجه می‌رسد که چنین باغی، که نیازی به باغبان ندارد، در دنیا وجود ندارد. شاعر با توصیف این مناظر، احساس شگفتی و شادی خود را ابراز می‌کند.