شمارهٔ ۱۹ اثیر اخسیکتی
اثیر اخسیکتی / غزلیات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
رخسار آن نگارین یارب چه شاهداست
و آن زلف وخال مشکین یارب چه شاهداست
مخمور نرگسش را در بزم نیکوئی
سنبل حریف و نسرین یارب چه شاهداست
ترکانه چشم مستش بگشاده است کفر
وز غارت دل و دین یارب چه شاهداست
وان نکته های چابک الحق چه دلبراست
وان خنده های شیرین یارب چه شاهداست
ورد اثیر از این به سزا نیست پیش نه
«رخسار آن نگارین یارب چه شاهداست»
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به زیباییهای معشوق اشاره میکند و از ویژگیهای ظاهری و جذاب او ستایش میکند. او به چهرهی زیبا، زلف و خال مشکین معشوق پرداخته و این زیباییها را نشانهای از عشق و دلباختگی خود میداند. همچنین از تاثیر چشمان معشوق و خندههای او در دل و دینش میگوید و به طور کلی، معشوق را به عنوان یک دلبری شگفتانگیز توصیف میکند. این شعر به طور واضح نشاندهندهی عشق و احساسات عمیق شاعر نسبت به معشوق است.