شمارهٔ ۱۱ امیر معزی
امیر معزی نیشابوری / غزلیات / وزن: مفتعلن فاعلن مفتعلن فاعلن (منسرح مطوی مکشوف)
از پس پنجاه سال عشق به ما چون فتاد
از بر ما رفته بود روی به ما چون نهاد
بر دل من مهر بود مهر دلم چون شکست
بر دل من قفل بود قفل درم چون‌گشاد
داد من از دلبری است کاو ندهد داد من
گرچه در اوصاف او خاطر من داد داد
نازگری خوش‌زبان پاک‌بری شوخ‌چشم
عشوه دهی دلفریب بوالعجبی اوستاد
آن‌که ازو شوخ‌تر چشم زمانه ندید
وان که ازو خوب‌تر خلق زمانه نزاد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر احساس عشق و دلبستگی عمیق را بیان می‌کند. شاعر در مورد عشقش می‌گوید که پس از پنجاه سال عشق ورزیدن، دلی که از محبوبش رنجیده بود دوباره امیدوار شده است. او از ویژگی‌های محبوبش مانند زیبایی و شیرینی زبانش تمجید می‌کند و اعتراف می‌کند که هیچ‌کس در دنیا به زیبایی و جذابیت محبوبش نیست. این شعر نشان‌دهنده‌ی دلتنگی، عشق و زیبایی‌های رابطه عاشقانه است.