شمارهٔ ۲۲ امیر معزی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر احساس عمیق عشق و درد فراق است. شاعر به یار خود می‌گوید که بدون او نه یاری دارد و نه آرامش. عشق او روز به روز بیشتر می‌شود، اما صبرش کم و کم‌تر می‌شود. هجران او شب‌ها را تاریک و روزها را برایش سخت می‌کند و دل‌ها را به غارت می‌برد. او انتظار دارد که یار با روی گشاده به سویش بیاید تا زندگی‌اش روشن شود، و اگرچه به سوی او می‌رود، دلش در غم فراق او دردمند است.