نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۴۶ امیر معزی

امیر معزی نیشابوری / غزلیات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)

ای خوبتر ز یوسف ز این خوبتر مشو

از چشم بد بترس و زخانه به در مشو

یارت منم ز عالم و جایت دل من است

یار دگر مگیر وبه جای دگر مشو

گر خواستی ز حسن همی پایهٔ بلند

بر آسمان رسیدی ازین پیشتر مشو

بد بودی آن زمان که ندادمت هیچ پند

اکنون‌ که پند دادمت از بد بتر مشو

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به محبوبی اشاره دارد که شاعر او را از یوسف زیبا تر می‌داند. شاعر هشدار می‌دهد که او را از چشم بد و نگاه‌های بد دور نگه دارد و از ترک مکان و دیار خود پرهیز کند. شاعر همچنین اظهار می‌کند که تنها دوست او است و از دیگر یاران دوری گزیند. در نهایت، او به محبوبش توصیه می‌کند که اگر می‌خواهد در زیبایی به اوج برسد، نباید به گذشته و بدی‌ها بازگشت کند و از نصیحت‌های او برای دوری از بدی‌ها استفاده کند.