شمارهٔ ۵۳ امیر معزی
امیر معزی نیشابوری / غزلیات / وزن: مفعول مفاعیلن مفعول مفاعیلن (هزج مثمن اخرب)
گر یار نگارینم در من نگرانستی
بار غم و رنج او بر من نه گرانستی
ور غمزهٔ غمارش رازش نگشادستی
از خلق جهان رازم همواره نهانستی
گویی چو بهشتستی آراسته و خرم
گر دوست به کوی من گه‌گه گذرانستی
ای کاش که قوت من بودی ز دو یاقوتش
تا بر سر او چشمم یاقوت نشانستی
ای کاش که از بزمم غایب نشدی هرگز
تا بزم من از رویش چون لاله ستانستی
رخسار چو ماه او بگرفت ز خط هاله
گر مه نگرفتستی آن خط نه چنانستی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به معشوق خود اشاره می‌کند و احساسات عمیق خود را نسبت به او بیان می‌کند. او از نگرانی‌های خود درباره معشوق می‌گوید و اینکه بار غم و رنج او را بر دوش می‌کشد. شاعر همچنین به زیبایی و جذابیت معشوق اشاره می‌کند و آرزو می‌کند که همیشه در کنار او باشد. او نسبت به راز و زیبایی درونی معشوقش حساس است و به وصف چهره زیبا و دل‌فریب او می‌پردازد. این شعر بیانگر عشق و دلتنگی عمیق شاعر برای معشوقش است.