شمارهٔ ۱۱۹ امیر معزی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این بیت شعر به زیبایی و بزرگی شخصیت فردی اشاره دارد که مانند ابر، نویدبخش برکت و نعمت است. وقتی دیگران به خوبی‌های او نگاه می‌کنند، احساس خجالت می‌کنند زیرا نمی‌توانند به او برسند. او به قدری از برکت و سخاوت برخوردار است که باعث می‌شود دیگران در حسرت بمانند، و این حسرت تا حدی است که مانند ابر در حال باریدن اشک می‌ریزند.