غزل شمارهٔ ۱۰۸ انوری
انوری ابیوردی / غزلیات / وزن: مفعول مفاعیلن مفعول مفاعیلن (هزج مثمن اخرب)
با روی دِلَفروزت سامان بنمیماند
با زلف جهانسوزت ایمان بنمیماند
در ناحیت دلها با عشق تو شد والی
جز شحنهٔ عشقت را فرمان بنمیماند
زین دست عمل کاکنون آورد غم عشقت
آن کیست که در عشقت حیران بنمیماند
در حقهٔ جان بردم غم تا بنداند کس
هرچند همی کوشم پنهان بنمیماند
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به زیبایی و قدرت عشق اشاره دارد. شاعر میگوید که اگرچه همواره تلاش میکند عشق را پنهان کند و از غمهای آن فرار کند، اما در نهایت نمیتواند از تاثیر عشق و دلبستگی خود فرار کند. زیبایی و جذابیت معشوق به قدری است که کسی نمیتواند بدون تاثیر باقی بماند و عشق، در عمق دل و جان نفوذ میکند.