غزل شمارهٔ ۱۱۸ انوری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از فقدان عشق و همدلی در جهان سخن می‌گوید. او تأکید می‌کند که در تمام زمین هیچ پشتیبان و یاری وجود ندارد و زیبایی‌های عشق مانند گل، از بین رفته‌اند. عقل و دل با یکدیگر صحبت می‌کنند و هر دو به این نتیجه می‌رسند که در باغ عشق هیچ وفایی باقی نمانده است. شاعر احساس تنهایی و بی‌گانگی را در جهان تجربه می‌کند و می‌گوید چرخ روزگار هیچ آشنایی برای او باقی نگذاشته است. در پایان، او به ناامیدی از عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که در دیار عشق، حتی دیاری برای یار نیز نمی‌توان یافت.