غزل شمارهٔ ۱۲۰ انوری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره زیبایی و جذابیت شخصی است که شاعر به شدت به آن دل‌باخته است. شاعر به وصف زیبایی گل مانند و دلربایی معشوق پرداخته و بیان می‌کند که به دلیل این زیبایی، همه‌جا به سوگ و غم نشسته‌اند. زلف‌های معشوق مانند زنجیری هستند که دل‌ها را در چنگ خود گرفته‌اند. شاعر از تأثیر نگاه معشوق بر دیگران می‌گوید که همه به خاطر جذبه او دچارشیفتگی شده‌اند و خوف از نگاه او، موجب بسته شدن لب‌های عاشقان شده است. در نهایت، شاعر از بیچارگی کسانی که این زیبایی را ستایش می‌کنند، یاد می‌کند و به تعهد عاطفی خود نسبت به معشوق اشاره می‌کند.