غزل شمارهٔ ۱۲۴ انوری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره عشق و زیبایی معشوق است. شاعر از تأثیر محبت و جذبه معشوق بر خود می‌گوید و اشاره می‌کند که عشق او می‌تواند هر غم و رنجی را تحمل کند. او به زیبایی چهره و کمالات معشوق اشاره کرده و می‌گوید که عشق او موجب شده است تا تمام مشکلات را فراموش کند. شاعر به گرد عشق معشوق می‌چرخد و زیبایی او را همچون گنجی باارزش توصیف می‌کند که تنها دارای دسترسی به آن کسی است که عاشق واقعی است. در نهایت، شاعر به خطر طمع ورزیدن به معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که فقط او لایق و شایستهٔ عشق اوست.