غزل شمارهٔ ۱۲۷ انوری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این غزل از عشق و دلتنگی خود برای محبوب سخن می‌گوید. او از درد هجران و تأثیر آن بر حال و روزش صحبت می‌کند و می‌گوید که بوسه‌ای از لب محبوب می‌تواند جان او را به تماشا بگذارد. شاعر احساسات خود را ابراز می‌کند و می‌گوید که حتی اگر جانش را هم بدهد، هیچ چیز عوض نمی‌شود و محبوب همچنان بی‌توجه می‌ماند. او با توصیف چشمان زیبا و زلف‌های محبوب، ابراز می‌کند که این زیبایی‌ها جانش را می‌دزدند و او به شدت تحت تأثیر این عشق و زیبایی‌ها قرار دارد. در نهایت، او به رازهایی که بین او و محبوب وجود دارد اشاره می‌کند و از درد و عذابی که عشق برایش به همراه دارد، صحبت می‌کند.