غزل شمارهٔ ۱۲۶ انوری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به احساس عاشقانه و درد دل یک عاشق می‌پردازد که معشوقش او را رها کرده و به وفا و دین اشاره می‌کند. دل او در حال تجربه‌های سخت و رنج است، در حالی که همچنان به رابطه و عهد خود با معشوق فکر می‌کند. عاشق به تصویرسازی از غم و وفا پرداخته و می‌گوید که عشق او دائماً در دلش زنده است. او از تقدیر و دیگران گله‌مند است و می‌گوید که تنها چیزی که می‌شناسد عشق او به معشوق است. در نهایت، شاعر خود را در مرز بین عشق و وفا توصیف می‌کند و نام خود را با وفای دلش پیوند می‌زند.