غزل شمارهٔ ۱۳۲ انوری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر اشاره به حیرت و سردرگمی عرفا و علمای دین در مسیر شناخت خدا دارد. آنها با وجود دانش و عقل، وقتی در برابر حقیقت الهی قرار می‌گیرند، درمانده می‌شوند. همچنین، هرچند جان و دل انسان ارزشمند هستند، در مقابل خداوند به عنوان غلامان و خدمت‌گزاران او عمل می‌کنند. دوستان نیز با وجود دردهایی که از فراق او دارند، در نهایت درمان درد خود را در نزد او می‌یابند و حتی فریادهایشان به فریاد خودشان برمی‌گردد. این شعر بر مقام والای خداوند و مقام بندگان در برابر او تأکید دارد.