غزل شمارهٔ ۱۳۴ انوری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر احساس ناامیدی و یأس عمیق خود را از زندگی و روزگار بیان می‌کند. او می‌گوید که این بار بخت و یاری به او نمی‌خورد و خواب آرامش را هم از دست داده است. در روزگار پر از غم و دردی که او تجربه می‌کند، گل‌های خوشبختی نیز به او نمی‌رسند و فقط خاری را احساس می‌کند. او ابراز می‌کند که هیچ چیز جز غم و اندوه از زمانه برایش باقی نمانده و بر این باور است که آسمان، هیچ کمکی به انسان‌ها نمی‌کند. شاعر در نهایت از دلخواهی برای گریه کردن نیز محروم است و آرزوی آرامش را به خاطر غم‌هایش فراموش کرده است.