غزل شمارهٔ ۱۳۵ انوری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره عشق و رنج دل‌باختگان است. شاعر بیان می‌کند که هر کسی که دل به عشق معشوق دهد، در سختی‌ها و رنج‌های فراوانی گرفتار خواهد شد. اگر کسی بخواهد در دلش گلی بکارید، باید از خارهای بسیار گذر کند. همچنین، اگر کسی دل و جانش به کار عشق مشغول نباشد، نمی‌تواند خود را با محبوبش پیوند بزند. عشق به انسان محنت و درد می‌دهد و هجران باعث می‌شود که دل آدمی بار سنگینی را تحمل کند. در نهایت، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که جدایی دردناک است و کسی نمی‌تواند به راحتی این بار سنگین را تحمل کند.