غزل شمارهٔ ۱۶۴ انوری
انوری ابیوردی / غزلیات / وزن: مفعول مفاعلن مفاعیلن (هزج مسدس اخرب مقبوض)
دلدار به طبع گشت رام آخر
وین کار به صبر شد تمام آخر
آن کرهٔ سر کشیدهٔ توسن
بیرایض گشت خوش لگام آخر
وان مرغ رمیده وز قفس جسته
باز آمد چون دلم به دام آخر
هرکس که به صبر پای بفشارد
روزی برسد چو من به کام آخر
منشوری نیست دور محنت را
چون یابد دولت دوام آخر
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به تجربیات خود از صبر و استقامت اشاره میکند. او میگوید که در نهایت دلدارش رام شده و مشکلات با صبر حل شدهاند. او به تشبیهاتی مانند توسن و مرغی که از قفس بیرون آمده است، اشاره میکند و بیان میکند که هر کسی که با صبر به تلاش ادامه دهد، در نهایت به موفقیت و چیزی که میخواهد خواهد رسید. شاعر همچنین تأکید میکند که هیچ گاه نمیتوان دوری مشکلات را به طور کامل دور کرد، اما وقتی انسان به تلاش و صبر ادامه میدهد، با گذشت زمان به نعمت و خوشبختی دست مییابد.