غزل شمارهٔ ۱۷ انوری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از عشق و دل‌باختگی خود به یاری زیبا سخن می‌گوید. او می‌گوید که دلش به خاطر فتنه‌های آن یار بی‌تاب و پریشان شده است. همه چیزش را، از دین و عهد گرفته تا قدرت و شادی، به عشق آن یار سپرده است. دلش آرام و قرار ندارد و به شدت به یاد یار اشک می‌ریزد. اگرچه تلاش می‌کند به او نزدیک شود، اما یار از تحمل او ناتوان است و این باعث می‌شود که زندگی‌اش دچار بی‌نظمی و درد شود. شاعر در نهایت احساس می‌کند که عمرش به خاطر عشقش در حال از دست رفتن است.