غزل شمارهٔ ۱۷۰ انوری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به نوعی به نقد کافران و طعنه‌زنی به آنها پرداخته است. شاعر به قدرت و زیبایی محبوب خود اشاره می‌کند و می‌گوید که امروز کافران در قیامت به سر می‌برند و نمی‌دانند که چه در سر دارند. او به طعنه و زهرپاشی‌های دیروز اشاره می‌کند که امروز با خنده و شکرگذاری همراه است. شاعر نگاهی به زیبایی و جذابیت معشوقش می‌اندازد و او را سلطانی می‌داند که هیچ کس به پایش نمی‌رسد. در نهایت، او از معشوقش می‌خواهد که لحظه‌ای به حال بندگانش نگاهی بیندازد.