غزل شمارهٔ ۱۷۴ انوری
انوری ابیوردی / غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)
نگارا بر سر عهد و وفا باش
در آیین نکوعهدی چو ما باش
چنانک از ما جدایی ماهرویا
زهرچ آن جز وفا باید جدا باش
مرا خصمست در عشق تو بسیار
نیندیشم تو بر حال رضا باش
چو با جانم غم تو آشنا شد
مکن بیگانگی و آشنا باش
نگارینا ترا باشم همه عمر
خداوندی کن و یکدم مرا باش
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به معشوق میگوید که در وفاداری و عهد خود ثابتقدم باشد و به یاد آورد که جدایی و بیوفایی جایی ندارد. شاعر ابراز میکند که با وجود مشکلات و دشمنیهای عشق، همچنان آماده است که در کنار معشوق بماند و به او عشق ورزد. او از معشوق میخواهد که با او آشنا و نزدیک باشد و لحظاتی را در کنار هم بگذرانند. به طور کلی، شعر پیامی از وفاداری و عشق عمیق را منتقل میکند.