غزل شمارهٔ ۱۹۵ انوری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر، از عشق و وابستگی به آن سخن می‌گوید. او عهد و پیمان خود را با عشق شکسته و در پی آن است که دوباره به عشق پیوند برقرار کند. او از عشوه‌های محبوبش دچار بی‌خودی شده و متوجه می‌شود که نصیحت‌ها و پندها در مقابل عشق برای او بی‌فایده‌اند. با وجود درد هجران، او از وصال معشوق خوشحال است و امیدوار است که شب‌های هجر بگذرد و روزی دوباره به عشق برگردد.