غزل شمارهٔ ۱۹۶ انوری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعری از غم و رنج زیادش صحبت می‌کند. او می‌گوید که زیر بار غم گرفتار است و نمی‌تواند راحتی کند. عمر و لذت‌هایش به سختی می‌گذرد و از این وضعیت بیزار است. آرزو دارد که لحظه‌ای بدون غم زندگی کند و شب‌ها تا سپیده صبح بیدار می‌ماند. غمش آنقدر عمیق است که احساس می‌کند نتوانسته از آن رهایی یابد و در نهایت، نتیجه جوانی‌اش را در دامن پر از درد و غم خود می‌بیند.