غزل شمارهٔ ۲۲۸ انوری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این غزل از غم‌های ناشی از عشق و مشکلات زندگی صحبت می‌کند. او می‌گوید که درد و رنجی که از عشق معشوق به دست می‌آورد، نتیجه چرخش‌های زمان است. او به بی‌عدالتی‌های روزگار اشاره می‌کند و تصریح می‌کند که اکنون فقط زخم‌ها و دردها را می‌بیند. انتظار و آرزویی که برای لحظه‌ای بدون غم دارد، به او فشار می‌آورد و در هر دوستی، دشمنی را احساس می‌کند. شاعر به دیده‌ها و حس‌های درونی خود اشاره می‌کند که دیگران متوجه آن‌ها نمی‌شوند و می‌گوید زندگی غیرقابل پیش‌بینی است و هیچ چیز پایدار نیست. او در نهایت می‌گوید که باید با زمانه کاری نداشته باشد، چون هیچ چیزی درازمدت نیست.